Disneyland en een Amerikaanse parade

We nemen afscheid van opa en oma, elk gaan we onze eigen kant op vanaf nu. Wij gaan op weg naar Disneyland bij Los Angeles, Bouke en Wil reizen verder langs de kust richting San Francisco. We hebben het heel leuk gevonden om samen te reizen, het was gezellig en vertrouwd.

Disneyland is warm en groot. We gaan op de foto met een levensgrote Minnie Mouse en Pluto, waar Bo bang voor was; we maken een ritje door het donker in een voorstelling van Pinokkio, waar Bo huilend uit kwam omdat hij bang is voor het donker. Kortom: er bekroop me wel een gevoel van waar doen we dit voor. Maar Julia had het erg naar haar zin, zij heeft er wel de goede leeftijd voor. ’s Avonds bekeken we de parade vanaf de stoep langs Main Street, waar alle bekende Disney figuren en sprookjes langskwamen op fantastische wagens. Bo keek met open mond toe, en Julia kon er maar niet over uit dat Mickey Mouse en al zijn vriendjes in een eigen land wonen. Tot slot kreeg Julia als souvenir nog een mooie piratenhoed met de geborduurde tekst Captain Julia erop, en bevestigde zo nog weereens dat zij niet van de prinsesjes is (die hoefde ze ook helemaal niet te zien in Disneyland). Bo kreeg miniatuur poppetjes van Mickey Mouse en co, en zocht daarvan Pluto uit als zijn favoriet (?!?!). Gek kind. Hij speelt al weken dat hij een hondje is, dan kruipt hij over de vloer en moeten wij hem voeren, dus wat dat betreft klopt het wel.

De dag erna was het 4 juli: feest in Amerika. Nog nooit zo rustig op de weg geweest als vandaag. In Huntington Beach, een voorstadje van LA, maken wij kennis met een aloude traditie in Amerika op 4 juli: de jaarlijkse parade. Rond 10 uur ’s morgens stond het al tjokvol langs de route, overal hadden mensen plekjes op de stoep en grasveld gereserveerd met krijt en lint (net als op Koninginnedag bij ons). Koelboxen, tassen vol eten en de klapstoelen mee. Want inmiddels weten we dat het in Amerika geen feest is zonder eten erbij, hun favoriete bezigheid. De parade bleek een langdurige aangelegenheid te zijn van een bonte stoet padvinders, legertrucks, praalwagens en vrijwilligerorganisaties. Opvallend vonden wij vooral de aanwezigheid van militairen en oudgedienden, bijvoorbeeld van Pearl Harbor (en dat waren er best nog veel), en de politiek (van lokale countymembers tot allerlei hotemetoten van de state of California). Hier weten ze hoe je politiek dicht bij de mensen moet brengen. Bo en Julia kregen allebei een Amerikaans vlaggetje van een veteraan in een rolstoel (waar wij vervolgens voor moesten betalen) en vonden alles prachtig, ze gingen direct meezwaaien met de anderen. Na een paar uur vonden wij het wel mooi geweest, we hadden genoeg gezien, vooral toen ook miss Aardbei 2008 langsgekomen was. Tijd voor een lunch bij onze favoriete tent, Subway. Wij vinden de broodjes erg lekker, en de kinderen vinden vooral het gratis zakje chips als je een menu neemt, lekker. Op een gegeven moment stond Bo aan de deur te trekken van een Subway, en toen ik vroeg wat hij wou, zei hij ” even chipjes halen” . Hij zag ons dat steeds pakken en wou dat zelf ook wel even gaan doen. Het wordt tijd dat we Amerika verlaten voordat hij tonnetje rond wordt, net als de Amerikaanse kinderen. Wat hebben we een dikke mensen gezien hier!

Advertenties



    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

    Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: