Zion en Bryce nationale parken

Na de drukte van Las Vegas terug naar de natuur. Op weg naar Zion viel ons opnieuw op hoe religieus veel Amerikanen zijn. In de speeltuin in een dorpje halverwege verzamelde zich een aantal gezinnen uit dat dorp die daar net als wij kwamen lunchen. Elk gezin begon zijn lunch met gebed. Was misschien ook niet verwonderlijk, aangezien we door de staat Utah reden. Een staat waar veel mormonen wonen. In dat dorp stond een van hun belangrijke tempels. Mormonen zijn christenen die geloven dat in 1820 een ongeletterde boer Joseph Smith van een engel Mormoni gouden platen kreeg met alleen door hem leesbare inscripties. De platen beschrijven een uittocht uit Jerusalem naar de nieuwe wereld (amerika) en bezoeken van christus aan de nieuwe wereld. De mormonen waren in het verleden berucht door het voorschrijven van polygamie. Critici beweren dat deze Joseph Smith het trouwen met meerdere vrouwen “bedacht” had, omdat hij zelf in het geheim er meerdere vrouwen op na hield. Wel typisch dat de Amerikanen een eigen nationaal tintje moeten geven aan het christelijk geloof.

En ander verwondering was dat we in Utah plotseling in een andere tijdszone terecht kwamen en het opeens een uur later was.

Zion is prachtig. Een canyon waar je alleen met de shuttle bus kunt komen. Met de kinderen zijn we naar de rivier gelopen en jan kees is vervolgens door de rivier nog een paar mijl verder gewandeld. Op de camping in het park heeft Julia een vriendinnetje ontmoet. Taly, ook bijna vijf, was met haar ouders ( zij amerikaans, hij israëlisch) een week op vakantie vanuit hun woonplaats in California. Ze konden elkaar niet verstaan, maar al snel waren ze samen aan het giechelen. Met veel handgebaren konden ze elkaar twee dagen prima uitleggen wat ze van elkaar wilden. En wij konden met haar ouders praten over de bijzonderheden van het leven in amerika.

De laatste dag in Zion zijn we naar Bryce National Park op en neer gereden. Ruim twee uur heen en weer twee uur terug. De kinderen mochten eerst bij de tent spelen en tegen enen zijn we gaan rijden. Ze werden pas weer wakker toen we in Bryce aankwamen. Daar kon je langs de bergrand wandelen met een geweldig uitzicht op rode rotsformaties die als een soort mannetjes in een amfitheater geformeerd stonden. De kinderen vonden het erg spannend om zo dicht langs de afgrond te mogen wandelen. Op de terugweg in een klein gehucht onverwacht heerlijke vis gegeten.

Advertenties



    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

    Google photo

    Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

    Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: