Archief voor juni, 2008

Route 66

Nostalgisch, hilarisch, kitsch en echt door elkaar, de kleine dorpjes en uitgestrekte vlakten met vergezichten, en de vergane glorie naarmate de weg vordert: dat alles is de route 66. Zie de foto’s, wij hebben genoten!!

Advertenties

Hopi indianen

Met Bouke en Wil brengt Alie een dagje door in de auto op weg naar de Hopi Indianen; Jan Kees heeft een Julia-en-Bo-dag vandaag. De route voert naar een drietal mesa’s, platgeslagen bergen (een soort tafelberg) waarop de Hopi indianen zich ontelbaar lang geleden hebben gevestigd vanwege de veilige ligging (alhoewel ze in al die jaren nog nooit aangevallen zijn, leren wij). In het dorpje Walpi krijgen we samen met een tiental andere toeristen een rondleiding in de eeuwenoude vesting, gebouwd rond 1300. Aangezien de Hopi toen nog leefden van een vegetarisch dieet, waren de huizen, deuren en ramen zeer klein van formaat. Het dorpje was zo gebouwd dat je van beneden af niet kon zien waar de rots eindigt en het dorpje begint.

We mochten geen foto’s nemen of video, en Wil moest haar opschrijfboekje opbergen van de gids: de Hopi stellen er geen prijs op om hun rituelen en gebruiken teveel tentoon te spreiden. De gids bleek een nogal ongeinspireerde vrouw te zijn, die gapend en zuchtend een standaard verhaaltje opdreunde, en er ronduit voor uitkwam dat ze moe was na de net genoten lunch. Op vragen uit de groep antwoordde ze met 1-regelige antwoorden, en na de rondleiding was ze ineens verdwenen, zonder ook maar iets te zeggen. Heel eigenaardig. Evengoed wel een interessant kijkje in het indianenleven gekregen, al hadden we het meeste aan de info uit het museum van Flagstaff.

Flagstaff

De ochtend na het weerzien met opa en oma hebben we een rustig ochtendje op de camping doorgebracht, met spelen, de was doen en informatie halen bij de lokale vvv. ’s Middags naar het museum van Northern Arizona, waar onder meer dinosaurusbotten te zien waren bij de archeologie afdeling. Interessanter was de ruimte met informatie en voorwerpen van Indiaanse volken zoals de Navajo en de Hopi indianen. Het gebied rond Flagstaff kent twee grote indianen reservaten waar de Navajo en Hopi leven.  Bo en Julia vinden het allemaal niet zo interessant, totdat ze bij een kinderspeelplekje komen waar ze elkaar met rubberen dino’s te lijf gaan en een spelletje spelen met oma, waarvan niemand de regels kent. Zowel Julia als Bo claimen de overwinning.

De dag erna gaan we richting Sedona, onderweg stoppen we bij het Slide Rock state park. Het is er enorm druk vanwege lunchtijd: iedereen sjouwt met grote koelboxen over de rotsen richting het water, waar een natuurlijke waterglijbaan is ontstaan. Julia vindt het maar eng, Bo vindt het geweldig: aan de hand van opa laat hij zich op de kleinere stukjes steeds weer glijden en omhoogtrekken. Ook oma is, na aanvankelijk nog wat gereserveerd te zijn, niet meer weg te slaan bij de waterglijbaan. In de namiddag maken opa, oma en Jan Kees nog een wandeling van 7 kilometer nabij Sedona, waar ze onder meer langs Kathedraal Rots komen. Alie is met de kids inmiddels al naar de camping teruggereden, dat is voor hun een te lange tocht. ’s Avonds heerlijk uit eten geweest bij Josephine’s in Flagstaff.

Julia en Bo hadden zich er enorm op verheugd dat opa en oma op de camping in Flagstaff zouden staan. Helaas, wij waren eerder. Maar na een uurtje kwamen ze dan toch. Bo is niet van de zijde van opa af te slaan. En Julia wilde meteen al haar schatten aan oma laten zien. Vier nachten zullen we samen in Flagstaff staan en daarna gezamenlijk via route 66 naar Joshua Tree national park.

Grand Canyon

De kinderen vonden er niets aan. Bo was alleen onder de indruk van een oude wachttoren, waar vandaan je diep de canyon in kon kijken en een stukje Colorado rivier kon zien liggen. Dat ridderkasteel was veel leuker dan het uitzicht. Omdat het uitzicht zo immens is, zegt het de kinderen niets. De uitzichtpunten waren voor hen snel klaar en een groot deel van de tijd in het park hebben zij slapend doorgebracht. Dat gaf ons de gelegenheid ieder voor zich (eentje bij de slapende kinderen in de auto) langs de rim te lopen en de enorm diepte en uitgestrektheid van de canyon te ervaren. Wel erg, erg veel toeristen. Dus op de populaire stukken file lopen. Toch maakt de Grand Canyon minder indruk dan Zion en Bryce. Misschien wel omdat het door zijn enormheid minder te bevatten is.

Page

Een korte autorit naar Page aan lake Powell, een kunstmatig meer midden in de woestijn. In de middag in her zwembad. Julia durft steeds meer en wordt nog een echte waterrat. Helaas viel ze met haar mond op de grond na een enthousiaste duik in het zwembad. Gevolg: tand door de lip, twee dikke lippen en een geschaafde kin. Dus denk bij de komende foto’s niet aan kindermishandeling.

Tegen zonsondergang een boottocht naar een canyon (Antilope Point) gemaakt, waar de boot maar net in kon. Aan elke zijde had de boot maar een halve meter ruimte. Het enige wat Bo zich de volgende dag kon herinneren was het luide getoeter van de boot.

Na de drukte van Las Vegas terug naar de natuur. Op weg naar Zion viel ons opnieuw op hoe religieus veel Amerikanen zijn. In de speeltuin in een dorpje halverwege verzamelde zich een aantal gezinnen uit dat dorp die daar net als wij kwamen lunchen. Elk gezin begon zijn lunch met gebed. Was misschien ook niet verwonderlijk, aangezien we door de staat Utah reden. Een staat waar veel mormonen wonen. In dat dorp stond een van hun belangrijke tempels. Mormonen zijn christenen die geloven dat in 1820 een ongeletterde boer Joseph Smith van een engel Mormoni gouden platen kreeg met alleen door hem leesbare inscripties. De platen beschrijven een uittocht uit Jerusalem naar de nieuwe wereld (amerika) en bezoeken van christus aan de nieuwe wereld. De mormonen waren in het verleden berucht door het voorschrijven van polygamie. Critici beweren dat deze Joseph Smith het trouwen met meerdere vrouwen “bedacht” had, omdat hij zelf in het geheim er meerdere vrouwen op na hield. Wel typisch dat de Amerikanen een eigen nationaal tintje moeten geven aan het christelijk geloof.

En ander verwondering was dat we in Utah plotseling in een andere tijdszone terecht kwamen en het opeens een uur later was.

Zion is prachtig. Een canyon waar je alleen met de shuttle bus kunt komen. Met de kinderen zijn we naar de rivier gelopen en jan kees is vervolgens door de rivier nog een paar mijl verder gewandeld. Op de camping in het park heeft Julia een vriendinnetje ontmoet. Taly, ook bijna vijf, was met haar ouders ( zij amerikaans, hij israëlisch) een week op vakantie vanuit hun woonplaats in California. Ze konden elkaar niet verstaan, maar al snel waren ze samen aan het giechelen. Met veel handgebaren konden ze elkaar twee dagen prima uitleggen wat ze van elkaar wilden. En wij konden met haar ouders praten over de bijzonderheden van het leven in amerika.

De laatste dag in Zion zijn we naar Bryce National Park op en neer gereden. Ruim twee uur heen en weer twee uur terug. De kinderen mochten eerst bij de tent spelen en tegen enen zijn we gaan rijden. Ze werden pas weer wakker toen we in Bryce aankwamen. Daar kon je langs de bergrand wandelen met een geweldig uitzicht op rode rotsformaties die als een soort mannetjes in een amfitheater geformeerd stonden. De kinderen vonden het erg spannend om zo dicht langs de afgrond te mogen wandelen. Op de terugweg in een klein gehucht onverwacht heerlijke vis gegeten.

Las Vegas staat niet alleen bekend om haar casino’s en entertainment, maar ook vanwege de vele snelle trouwgelegenheden. Aan het einde van The Strip, de straat waar alle grote casino’s aan gelegen zijn, treffen we achter elkaar allerhande trouwlocaties aan. Van een ” drive thru wedding” (alsof je een hamburger haalt bij de Mac Donald) tot grote witte limousines (zelfs een Hummer limousine gezien), en een trouwerij in the little white chapel of love. De vergelijking met een happy meal bij de Mac gaat weer op als we een bordje zien met trouwmogelijkheden met bijbehorende prijzen: doe mij maar een trouwerij met een limo, twee compact foto’s en een boeketje bloemen …

Las Vegas is overweldigend. De enorme casino’s, de facades, het continue geluid en de “bijna echte” werelden die de Amerikanen hier midden in de woestijn gecreeerd hebben. Fascinerend om te zien hoe vele duizenden Amerikanen hier hun vakantie doorbrengen. Je boekt een hotelkamer in een casino resort en daar kun je vervolgens alles doen wat je maar wilt. Er zijn uiteraard speelautomaten, pokertafels en andere gokspelen. Overal, ook in de restaurants en in de bars. Er zijn meerdere zwembaden. Er zijn shows te bezoeken van beroemdheden als Elton John. Je kunt elk modemerk in de vele exclusieve boetieken kopen. En ook voor kinderen is er voldoende te doen. Het casino resort Circus Circus is gericht op families met allerlei kermisattracties (uiteraard binnen, want buiten is het veel te warm), gratis circusvoorstellingen en uiteraard de nodige (kinder)spelen. Wij hebben daar een trapeze act gezien. En natuurlijk kunnen papa en mama tussendoor even een gokje wagen. Dat wil zeggen: alleen zonder kinderen. Kinderen onder 21 jaar mogen niet in het casinogedeelte komen, maar gek genoeg moet je er wel doorheen wandelen om bij de gratis attracties te komen. We stonden even stil bij een enorm grote gokautomaat, en meteen werden we door security vermanend toegesproken ” no children allowed in the gambling area” . Blijkbaar mag je er wel doorheen lopen en kijken (en de kinderen zien alles ..) maar je mag niet stilstaan.

Alie en Jan Kees mochten ieder een ochtend alleen weg. Alie om te shoppen en Jan Kees om zelf wat rond te kijken. De ander bleef met de kinderen in het zwembad.

Eerlijk gezegd werden de kinderen helemaal gek in de casino’s. Ze renden door het complex. Klommen op elke trap en waren door het dolle heen. Of dat kwam door de vele indrukken weten we niet. Vermoeiend was het voor ons wel.

In de avond nog een gratis voorstelling met twee “piratenschepen” bekeken. Voor Bo was dit een beetje teveel. Vooral toen met vuurwerk en grote vlammen een zeegevecht nagebootst werd. Nu is hij ook een beetje bang voor piraten (en de buurman, die is hij nog niet vergeten uit San Francisco). Julia vond het “vet cool”.

 

 

 

Vaderdag vandaag.  Bo had op de kinderopvang alvast een prachtig kado geknutseld. Het was meegegaan in de koffer. Het bleek een overzicht van de EK wedstrijden te zijn met een mooie oranje, geverfde bal er boven. Ondertussen hadden wij het goede nieuws al meegekregen dat Nederland tweemaal gewonnen had…. wie had dat verwacht. Van Julia kreeg Jan Kees een flesje whiskey en een citronellakaarsje voor op de camping. Ze had in de winkel van Lone Pine ook een prachtige gele markeerstift gezien die ze liever wilde geven (want die wil ze zelf graag hebben). Dat vond Alie toch niet zo’n goed vaderdagcadeau.

Zes liter water ingekocht, twee zakken ijs en op weg naar Death Valley. Jan Kees had in de reisgids een stuk gelezen over wat je moet doen als de radiotor het begeeft en langs de weg stonden borden met de tekst ” Heat can kill you”, dus we waren wel een beetje zenuwachtig over de tocht.  De kinderen waren niet echt onder de indruk van de woestijn. Ze vonden het vooral warm. Wij vonden het indrukwekkend. Vooral de kleuren. En dat terwijl we er alleen midden op de dag geweest zijn. De mooiste kleuren zie je vooral tijdens zonsondergang. Julia vroeg zich af wie er in de woestijn woonde en waarom. Op “wie” konden we nog wel antwoord geven, maar “waarom” werd wat lastig.