Morgen avond vliegen we van Singapore naar Londen en dan naar Amsterdam. Nog een dagje Singapore sightseeing….

Advertenties

Na een taxirit van een uur, een bustocht van ruim 3 uur en een boottrip van 2 uur kwamen wij aan op een van de tien mooiste eilanden van de wereld. Dat vinden ze zelf in ieder geval. Het is inderdaad een prachtig eiland. Volledig begroeid met oerwoud, groene bergtopen en met slechts een brakke weg over het het midden van het eiland waarop alleen 4WD auto’s kunnen rijden. Langs de verschillende stranden de nodige hotels.

Wij besloten vanwege de drukte door de schoolvakantie in Maleisie die brakke weg te nemen om de rust op te zoeken aan de oostkust (Juara). En dat bleek een behoorlijke onderneming. Het eerste stuk ging nog, erg stijl op een weg in aanbouw. Toen bleek de weg geblokkeerd te zijn door wegwerkzaamheden en moesten we door de modder met de rugzak en de kinderen lopen om een andere 4wd te nemen aan de andere kant van de versperring. Bo werd gedragen door zoals hij het zelf zei een van de “bob de bouwers”. Dat vond hij heel stoer. ” Aan het begin van de avond waren we eindelijk bij ons huisje op 20 meter van het strand. En het was er gelukkig rustig. Op een uurtje karaoke van de plaatselijke jeugd na.

Het strand was prachtig. De sfeer relax. De golven hoog en Julia kon heerlijk surfen op de golven met haar kleine surfbord. Bo en Julia waren niet weg te krijgen uit de zee. Er was een klein nadeeltje bleek na een paar dagen. Zandvliegjes bleken Alie en Jan Kees lekgeprikt te hebben. Het jeukt nog steeds.

Na vier dagen genieten zijn we met de boot en bus vertrokken naar Singapore. Daar zijn we nu. Bijna klaar om naar huis te gaan. De kinderen hebben zin om weer naar Nederland te gaan. Lekker spelen met vriendjes en hun eigen speelgoed. Wij op zich ook wel.  Na drie maanden verlangen wij beide om weer ons eigen gang te gaan en niet iedere dag de kinderen rond je te hebben. Samen zouden we zeker nog langer willen reizen (maar dan zonder kinderen :-))

We genieten enorm van ons kinderen. Het is een andere vorm van reizen. Je ontmoet andere mensen en ontdekt andere dingen. De eenvoud waarmee kinderen veranderingen accepteren is verbazingwekkend. En verrassend is het iedere keer wat hen opvalt in een nieuwe omgeving. 

Af en toe is het aandacht vragen van de kinderen erg vermoeiend. En dan mogen we blij zijn dat onze kinderen zo makkelijk zijn met reizen. Zelfs na een hele dag in bus, taxi en boot gezeten te hebben, gedragen zij zich nog goed. Elke nieuwe hotelkamer wordt met gejuich begroet, snel verkend en meteen door hen omgetoverd in een postkantoor, restaurant of speelplaats. Eigenlijk zijn het dus super reiskinderen….

Na de vermoeienissen van de jungle gaan we eens lekker uitrusten aan de oostkust, in het plaatsje Cherating. Gelegen tussen een rivier en het strand, schijnt het een enorm relaxed plekje te zijn waar veel Westerse toeristen/backpackers komen. Er is eigenlijk helemaal niets te doen, maar dat is nou juist precies waar we behoefte aan hebben. Maleisie is qua reizen veel meer werk omdat we steeds weer moeten uitzoeken waar we heen willen, hoe we daar komen, of er nog plek is, waar we gaan eten, waar we willen slapen, wat we daarna weer gaan doen etc. De twee dagen brengen we door in onze airco kamer en een beetje spelen op het strand. Ook de kinderen genieten van deze rustpauze in ons drukke schema. De uit Singapore meegebracht en vaak gebruikte pot pindakaas kan in de tas blijven; de kinderen genieten van de toast met chocopasta in het restaurant van ons hotel. En het lukt weer om pasta met kaas te bestellen, wat Julia’s favoriete eten is.

Morgen (donderdag 21 augustus) gaan we naar het eilandje Pulau Tioman, waar we een hotel hebben gereserveerd aan het mooiste strand van het eiland. Daar blijven we 4 nachten, en dan gaan we maandag de 25e door naar Singapore. Daar vliegen we op dinsdag 26 augustus ’s nachts terug naar Nederland.

Voor de liefhebbers: we komen op woensdag 27 augustus om 12.55 uur ’s middags aan op Schiphol. Vluchtnummer volgt z.s.m. op deze site.

Om toch een beetje avontuur toe te voegen aan onze reis door Maleisie hebben we een tocht naar de jungle van Taman Negara ondernomen. Eigenlijk zouden we 3 nachten gaan, maar door onze Westerse manier van denken bleek dat we te weinig contant geld bij ons hadden, omdat we nergens met pin of visa konden betalen. En een geldautomaat was natuurlijk ook nergens te bekennen. Ineens moesten we een paar dagen goed ons geld tellen en precies uitrekenen wat wel en niet kon. Dus even geen bier voor Jan Kees! (want dat is hier relatief nogal duur). De reis bestond uit een tocht van bijna 3 uur over de rivier in een kleine houten kano bootje, waar we twee aan twee op een matje op de bodem van de kano konden zitten. Ook dat zijn onze westerse benen niet meer gewend, op een gegeven moment krijg je toch wel behoorlijke kramp. Bo en Julia hebben lekker geslapen onderweg. Beiden verzopen ze in hun volwassen zwemvesten, die ze van ons verplicht aan moesten. Zo stabiel was de kano nou ook weer niet …

Aangekomen in het dorpje Kuala Tahan werden we overgezet in een andere kano, die ons naar ons hotel in de verderop gelegen jungle bracht. Prachtig afgelegen, met een houten loopbrug die de aanlegsteiger met de chaletjes verbond. We hadden een beetje luxe een chalet met airco gereserveerd, maar helaas bleek de electriciteit het niet te doen ” Maybe tonight” werd ons aarzelend meegedeeld. Gezien ons geldprobleem hebben we de kamer maar omgeruild voor een goedkopere kamer met een ventilator, die het natuurlijk ook niet deed. Maar dan hadden we weer 8 euro bespaard.  De kinderen vonden het fantastisch, alleen Bo begon steeds te huilen als het donker werd en we naar het restaurant liepen: hij was bang voor tijgers. We hebben in de rivier onder de hangbrug ” gezwommen”, eigenlijk was het meer in het water spelen en liggen dan echt zwemmen. Julia hing als een echte Tarzan aan een liaan over het water en Bo had een glijbaantje ontdekt in een klein watervalletje tussen de rotsen en wilde er niet meer uit. Zo heb je geen zwembad meer nodig!

De volgende dag hebben we de Canopy Walk gedaan, dat is de langste wandeling hoog boven de boomtoppen door touwbruggen die met elkaar verbonden zijn. Het is best wel hoog, op sommige plaatsen meer dan 10 meter, en de bruggen schommelden behoorlijk als je erover heen liep. Maar Julia was net 5 jaar geworden en sindsdien is ze enorm stoer: die liep er zo over heen. Bo was in het begin wat angstig, maar durfde het op een gegeven moment ook wel. En werd meteen overmoedig en ging eens flink op de plank stampen … Daarna bijna een uur in de jungle gewandeld (en soms geklauterd over de boomstronken) naar de rivier, waar we een boottaxi naar de overkant konden nemen. Daar geluncht in een van de vele floating restaurants, bootjes waar je op kunt eten. Zonder te zeuren liepen Bo en Julia door de jungle, ze vonden het allebei heel leuk en ook wel een beetje spannend. Helaas geen apen of andere dieren gezien, alhoewel Bo dat vast niet erg vond. De volgende dag noodgedwongen door contant geldgebrek weer terug naar de bewoonde wereld, op weg naar de oostkust van Maleisie.

In Singapore niet veel gedaan. Met een hop-on bus door de stad gereden en onder andere in een tempel gekeken. Dit maakte veel indruk bij de kinderen. De schoenen moesten uit. En er werd luid muziek gemaakt. Vooral Bo vond de muziek leuk. ’s Avonds nog even op jacht geweest naar kadeautjes voor Julia. Het is voor ons een hele overgang. Van het relatief koele, zonnige Brisbane naar het zonnige, maar benauwde Singapore. Bo zweet zich helemaal gek, maar heeft nergens last van. Julia van zweet leuk. Wij hadden eerlijk gezegd meer last van de hitte.

Met een bus (4 uur) naar Melaka. Twee keer uit de bus voor grensovergangen. Bo en Julia mogen dan hun eigen paspoort geven en in de bus heeft Julia nog douane gespeeld, terwijl Bo in slaap gevallen was. In Melaka was het erg druk. Pas bij het achtste hotel was ruimte. Vanaf nu proberen we vooraf te bellen en te reserveren om niet opnieuw een lange zoektocht te moeten ondergaan. Het was een mooi traditioneel hotel meer georienteerd op Indonesische en Maleise toeristen dan backpackers. Met een mandi ( een waterbak met een klein emmertje waarmee je water over je heen schept). Dat vonden Bo en Julia heel erg leuk. Bo bleef maar water over zich heengooien en wilde de badkamer niet meer uit.

Melaka is sterk veranderd in vergelijking met 10 jaar geleden. Erg toeristisch geworden. Veel toeristen ook uit eigen land. Natuurlijk het oude Nederlandse stadhuis en de St Paul’s kek bekeken met de grafzerken van de Nederlanders uit de VOC tijd.

Over de rivier een boottocht gemaakt en in een mooi versierde fietstaxi gezeten. Dat laatste vonden Julia en Bo super “cool”. Al hoewel Julia eerst dacht dat een van ons zou moeten fietsen in plaats van het stokoude baasje dat ternauwernood de heuvel op kwam.

In de avond nog door de markt in Chinatown gelopen waar Julia een klein kadeautje mocht kopen. Pokemon kaartjes (uiteraard plagiaat).

We wilden de stad uit naar het strand. Het enige wat beschikbaar leek te zijn was het strand bij Port Dickson. En dat bleek heel erg beschikbaar te zijn toen we daar aankwamen.  Er was vrijwel niemand. Totaal verlaten resorts en gesloten eettentjes. Het strand was redelijk en de kinderen hebben zich goed vermaakt. We zaten in een enorm verouderd hotel in een hele grote kamer. Het maakt de kinderen niet uit of ze in een vier sterren hotel slapen of in een oude keet. Zo lang ze maar kunnen spelen, dan vinden ze het best. Je merkt aan ze dat ze goed gewend zijn aan het reizen en verkassen. Vrijwel zonder probleem vallen ze in slaap in weer een nieuw hotel en zodra we in een kamer aangekomen zijn dan hebben ze het speelgoed al uit de tas gerukt en zijn ze hard bezig met spelen.

De tweede dag in Port Dickson helaas geen zon, maar een tropische stortbui en storm. Tot groot vermaak van de kinderen die na de bui in de enorme plassen met papieren bootjes konden varen en Bo die er juichend doorheen ging rennen. In de middag nog wat strand en de volgende dag naar Kuala Lumpur.

Een kort bericht vanuit Maleisie. Binnenkort volgt meer over ons verblijf in Singapore, Melaka en Port Dickson. Morgen vertrekken we naar de jungle  (Taman Negara).

Julia heeft vanochtend volgens haar zelf heel veel kadeaus gekregen: een playmobil piraat (al meegenomen uit Nederland), een rekenmachine (computer volgens Julia), een zwaard, een puzzel van Kung Fu Panda (Bo en Julia hebben deze film 2,5 keer gezien in het vliegtuig naar Singapore), een auto op afstand bestuurbaar, een duikbril, stiften en nog de kadeaus van Opa en Oma uit Amerika (stickerboek) en van Rolieneke (Suske en Wiske). Verder mocht Julia de hele bepalen wat zij wilde gaan doen. Na het ontbijt eerst spelen met alle kadeaus. Bo was enigszins chagerijnig en wilde ook jarig zijn  (hij had ook een aantal kadeautjes gekregen…. maar niet zoveel als Julia). Daarna wist Julia het niet meer. Zelf kiezen was wat lastig. Met enige stimulans naar de speeltuin in het park achter de grote Petronas twin towers. En een poedelbadje. Dat vonden Bo en Julia helemaal leuk (al hoewel het in de speeltuin erg warm was). De ochtend afgesloten met een taart en vijf kaarsjes en een bezoek uit de speelgoed winkel waar ze helemaal zelf een kadeau mocht uitkiezen en Bo mocht “tracteren” op een kadeau. Een half uur verder koos ze een helicopter van lego. Zij blijft een echte “jongen” die alleen stoere jongenscadeaus wil krijgen.

Tijdens het slaapje van Bo in de middag de helicopter zelf in elkaar gezet en er mee in de hotelkamer gespeeld. Alle zeerovers stickers ingeplakt. Alle kadeaus moesten bij elkaar blijven in een hele grote tas. Zo trots was ze. 

Na chips en smarties nog even gezwommen in het zwembad van het hotel  (we hebben een voor ons doen extra luxe hotel gekozen zodat Julia alle vrijheid had om te kunnen kiezen). En de nieuwe duikbril uitgeprobeerd.

En toen de favoriete keuze van Julia voor het avondeten gevonden. Pasta zonder saus… De eerste bestelling ging natuurlijk mis; de saus lag op de pasta en dan lust ze het natuurlijk niet. De tweede keer meer succes. Ze smulde ervan (door de spanning van de verjaardag had ze de rest van de dag bijna niets gegeten….).

Julia vond het een hele leuke dag en voelde zich echt jarig. Ze is nu echt vijf jaar en dat is heel groot en stoer.

En waarom niet lekker aan het strand? Julia moch zelf kiezen en wilde het liefst in een stad jarig zijn. Dan maar gelijk een wereldstad als Kuala Lumpur.

Het is bijna twaalf uur ’s nachts. Gelukkig zijn er internetcafes die 24 uur per dag open zijn… gerund door Koreanen. Met de mogelijkheid om karoake te zingen en te biljarten. Heerlijk rustig.

We zijn nu twee dagen in Brisbane en vandaag de camper weer ingeleverd. Zonder boetes en zonder botsingen of beschadigingen.

Brisbane ligt aan een rivier die dwars door de stad slingert. Met een veerbootje krijg je een goede indruk van de stad. Maar eigenlijk staat Brisbane voor ons meer in het tekenen van “regelen”. Drie dozen met slaapzakken, warme kleren en andere zooi naar huis gestuurd per zeevracht. Over drie maanden komen die ook thuis. Kinderen en Alie naar de kapper. Reisgids voor Maleisie gekocht… en de kinderen lekker laten spelen in een ruim appartement na twee en een halve week leven in een camper.

Het camperleven viel ons mee, maar ook wat tegen. Met de kou in Australie waren we blij dat we in de camper konden slapen. De kinderen lagen samen bovenin en wij onderin. Julia en Bo vonden dat erg leuk. Wel lastig als een van hen wakker werd midden in de nacht en er iemand naar boven moest klimmen om spenen, dekens of schapen te zoeken.

Alles past precies in zo’n camper. We hebben meestal gekookt en gegeten in de camper omdat het buiten te koud was. Dat ging net. Zo lang Bo de tafel niet ging draaien en Julia op haar bankje bleef zitten. De kinderen hebben heerlijk kunnen spelen in en buiten de camper. De tafel en de bankjes werden in korte tijd omgetoverd in een restaurant of VVV.

De twee grootste nadelen aan de camper waren dat je altijd alles moest opruimen om weg te kunnen rijden. Al was het maar even om boodschappen te doen. En het gebrekkige rijcomfort. Een van onze tweeen zat achterin naast Bo. Bo zat heerlijk in zijn kinderstoel en hoe meer de bus schudde, bonkte of schokte, hoe leuker hij het vond. Degene die naast hem zat was minder gelukkig. Op een dun bankje zonder vering voel je echt elke hobbel in de weg. En die zijn er veel in Australie.

In Noosa hebben we een boot gehuurd en de rivier afgevaren. Bo en Julia mochten ook sturen. Dat vonden ze helemaal te gek.

Op weg naar Brisbane nog een bezoek gebracht aan de Australian Zoo. Bekend van Steven “crickey” Irwin, de overleden crocodile hunter. Met natuurlijk een krokodillen show. De man was werkelijk overal te zien in het park als eerbetoon en iedereen die er werkt is idolaat van hem. Hij is in het harnas gestorven. Gestoken door een stingray en doodgebloed in de Great Barrier Reef.

Morgen vliegen we naar Singapore. Vanaf daar meer.

Fraser Eiland is het grootste zandeiland van de wereld, en je kunt er alleen met fourwheeldrive komen. We gaan met een toer mee, waar een ander gezin uit Engeland met dochter van 7 jaar goed gezelschap vormen. Het eiland is heel groen, met een natuurlijk regenwoud in het midden, en een heel lang zandstrand dat als snelweg wordt gebruikt door zowel de fourwheeldrives als de kleine rondvliegtuigjes die hier landen en opstijgen. Heel bizar eigenlijk. De kinderen zwemmen in het ijskoude water van Lake Mc Kenzie, en Julia waadt door Eli Creek met Jan Kees, waar ze bijna verdrinkt omdat het water toch hoger is dan we dachten.

Julia en Bo vinden de ” rare bus”  heel erg leuk, en we hebben een dingo op het strand gezien, een wilde hond.

Daarna gaan we richting de sunshine coast, en brengen wat tijd door op het strand. Op zondag huren we een klein bootje en varen rond op de Noosa Rivier.  Het weer is erg lekker nu, we genieten van de warmte overdag.

Gisteren gearriveerd in Hervey Bay. Met zon, warmte en strand. En een internet verbinding. Morgen naar Fraser eiland.

Helaas is het mooie weer over. Het begint te regenen en het wordt koud. Het is winter in Australie. Elke dag rijden we met de camper een paar uur en leggen zo gemiddeld 200 kilometer af. Elke dag naar een andere camping. Eerst langs de kust en vervolgens een kilometer of 400 het binnenland in. Daar werd het echt koud. Vorst in de ochtend maar gelukkig genoeg slaapzakken in de bus.

Onderweg de eerste kangaroes in het wild gezien. Daarvoor hebben we ze ook van dicht bij bekeken in een kleine dierentuin waar de kinderen ook een koala beer mochten aaien. Eerst durfden ze niet, maar nadat alle mensen geweest waren hebben ook Bo en Julia de koala beer geaaid.

In Girraween National Park zaten de kangaroes gewoon op de camping. Vlak bij de camper. Julia en Bo kunnen al goed de kangaroes nadoen en jumpen door de bospaadjes. In Bunya Mountains zaten wallabies (een kleinere soort kangaroes). In het regenwoud daar kregen we tijdens een wandeling een fikse hagelbui over ons heen. Tussen de buien door kunnen we gelukkig nog het nodige bekijken. De slaperige stadjes in het binnenland en de mooie parken waar we langs komen.

Het landschap is enigszins eentonig. In Amerika was er veel meer afwisseling. Van bergen naar woestijnen naar de kust. In Australie zie je vooral veel heuvelachtig grasland met bossen. Wat ook opvalt is dat de oude huizen van eind 19e eeuw erg lijken op de steden in Amerika. Dezelfde stijl met veranda’s en uiteraard van hout. Logisch, beide landen zijn oude kolonien van Engeland met dezelfde settlers (al hoewel naar Australie ook een hoop gevangenen getransporteerd zijn).

Volgende pagina »